Plenery filmowe w Sopocie

Sopot, tak jak i reszta Trójmiasta, jest od lat w centrum uwagi filmowców. I nie chodzi tylko o słynne molo, ale i tutejsze wille i inne urocze miejsca.

&. Mogli po prostu przepić wygraną w totolotka, ale oni postanowili zrealizować drzemiące od dawna marzenie i wzbić się w powietrze. Mowa o bohaterach filmu “Wniebowzięci” z 1973 roku w reżyserii Andrzeja Kondratiuka. W rolach głównych wystąpił legendarny duet aktorski czasów PRL, czyli Zdzisław Maklakiewicz i Jan Himilsbach. Kiedy zjawiają się do odprawy na lotnisku swym wyglądem i zachowaniem wzbudzają od razu czujność odpowiednich służb. Wszak wtedy korzystanie z samolotu było drogie i ekskluzywne, czyli nie dla ludzi z pogranicza marginesu społecznego. Na szczęście mają przy sobie kupon z wygranej. Zdjęcia zrealizowano na warszawskim Okęciu oraz na plaży w Sopocie przed Grand Hotelem – fotografia. Rzecz jasna także w AN – 24, ale bez wątpienia stojącym na płycie lotniska.

&. Wojciech Wójcik umiał robić filmy sensacyjne. Weźmy na przykład “3 dni bez wyroku” z 1991 roku . Ciekawa akcja, która raz zwalnia, a raz przyśpiesza, wpadająca w ucho oprawa muzyczna i  dobór aktorów. Wśród nich na oklaski zasługuje Witold Pyrkosza w roli policjanta. W obsadzie widzimy też Andrzeja Zauchę, ostatni raz przed śmiercią. Najwięcej zdjęć powstało w Trójmieście. Wśród plenerów gdańskich widzimy Długi Targ, Dworzec Główny PKP, okolice Wyspy Spichrzów , osiedle Biskupia Górka i dawne Schronisko Młodzieżowe im. Pawła Beneke przy ul. Biskupiej 23.  W Sopocie realizatorzy wykorzystali molo oraz sąsiadującą z nim plażę- fotografia. W Gdyni wymienia się Kamienną Górę i słynny klub “Maxim”. Tyle że na ekranie widzimy wejście do jakiegoś lokalu, będącego w ciągu kamienic, pewnie w Gdańsku, zaś autentyczny klub gdyński mieścił się przy ul. Orłowskiej w wolnostojącym budynku blisko plaży .

&. Film “Pestka“1995  opowiada o miłości nie w porę i dotykającej ludzi nie gotowych na nią, z których tylko jedno jest wolne. I nic dobrego z tego nie wynika. Wyreżyserowała go Krystyna Janda i sama odtwarza główna rolę. Partneruje jej Daniel Olbrychski. Zdjęcia powstały w Sopocie na plaży przy molo – fotografia, ale głównie w Warszawie, w następujących miejscach: kościół Wszystkich Świętych przy Placu Grzybowskim, Dworzec Centralny, praski brzeg Wisły, pałac Zamoyskich przy ul. Foksal, ulica Mostowa, mosty Poniatowskiego i Gdański.

&. Dziesięciolecia mijają, a widzowie wciąż z przyjemnością oglądają film  “Między ustami a brzegiem pucharu“. Co się na to składa? Klasyczna reżyseria, odpowiedni selekcja aktorów i starannie wybrane plenery. Jako że chodzi o XIX wieczny pierwowzór napisany przez Marię Rodziewiczówną reżyser Zbigniew Kuźmiński po mistrzowsku dostosował tempo akcji do realiów epoki. Znalazł też właściwe twarze. To bez wątpienia najlepsza kreacja Jacka Chmielnika, zachwycił też Henryk Bista w roli lokaja. A Katarzyna Gniewkowska w głównej roli kobiecej? Mam wrażenie, że wystarczyłaby jej zniewalająca uroda, choć aktorsko jest oczywiście bez zarzutu. Kostiumowego filmu nie da się nakręcić bez odpowiedniego otoczenia. Zapewniły je pałace w Łodzi[ Poznańskiego, Scheiblera i Kindermanna] oraz wielkopańskie rezydencje w Racocie i Sosnowcu oraz łódzkie parki. Dobrze wpasowały się też w klimat epoki Dworzec Główny we Wrocławiu oraz molo w Sopocie – fotografia. I sukces gotowy!

&. Film “Rekolekcje” z 1977 roku to studium pozerstwa w wykonaniu kilku artystów, którzy mylą scenę z życiem. W ich mniemaniu jest to poszukiwanie prawdy w sztuce lecz wychodzi z tego zwykły kabotynizm. O dziwo, znajdują amatorki, które myślą, że mają do czynienia z czymś wielkim. I są skłonne płacić za te toksyczne relacje wysoką cenę osobistą. Swą wielką rolę, i jedyną w polskim kinie, zagrał Ryszard Cieślak, stojący wtedy przed znaczną karierą w USA. Także inni[ Ewa Pokas czy Wojciech Pszoniak] udowadniają, że do stanu aktorskiego nie trafili przez przypadek. Zdjęcia nakręcono w całym Trójmieście, ale w zasadzie w tych samych miejscach, które od lat eksploatują  filmowcy. W Gdańsku to kościół Św. Brygidy i okolice Długiego Targu, w Gdyni Klif Orłowski zaś w Sopocie Łazienki Południowe i plaża przy nich – fotografia oraz sąsiedztwo hotelu Grand.

 

&. Film “Medium” Jacka Koprowskiego z 1985 roku zyskał uznanie widzów i krytyki. Chwalono go za aktorstwo, umiejętność budowania napięcia, muzykę, ale chyba najbardziej za podjęcie tematu parapsychologicznych doznań. Rzecz dzieje się w Wolnym Mieście Gdańsku, gdzie kilka osób przeżywa niewytłumaczalne zdarzenia, na pozór przypadkowych, ale potem układających się w logiczną całość. W rolach głównych widzimy Grażynę Szapołowską, Annę Chodakowską, Michała Bajora, Piotra Machalicę. Zdjęcia nakręcono we wszystkich częściach Trójmiasta, a więc w Gdańsku, Gdyni i Sopocie. W tym ostatnim mieście nakręcono bardzo efektowną scenę przejazdu auta przez molo – fotografia.

&. Tytuł filmu Władysława Pasikowskiego z 1996 roku brzmi “Słodkogorzki”, czyli biegunowe smaki życia, o czym przekonuje się jeden z bohaterów, odtwarzany przez Rafała Mohra. Równie dobrze, film mógłby być zatytułowany “Postawy”, gdyż porusza temat stosunku ludzi do  dramatycznych zdarzeń – od przejęcia się nimi do obojętności. Wśród obsady widzimy dwóch aktorów, którzy mieli zdefiniować kino III RP, czyli Bogusława Lindę i Cezarego Pazurę. Ciekawostkę stanowi występ 18 – letniej Anity Werner. Jednak ją czekać będzie kariera nie w show biznesie, tylko w telewizji informacyjnej. Zdjęcia nakręcono w Łodzi, Warszawie i klubie SPATiF w Sopocie przy słynnym “Monciaku” – fotografia.

&. Trudno jest zrobić film z pogranicza jawy i snu. Ale Antoniemu Krauzemu się udało. Jego “Dziewczynka z hotelu Excelsior” jest prawie arcydziełem. Choć niedocenionym i zapomnianym. Jest to równocześnie znakomity portret końca PRL z jego marazmem i  beznadzieją. Ale za rok się to zmieni. Natomiast błędem jest obsada dubbingu. Otóż 12 letnia dziewczynka mówi głosem trzy razy starszej Anny Dymnej. To razi. A zachwyca popis aktorski Marii Chwalibóg i Witolda Pyrkosza, grających znudzoną sobą parę małżeńską. Listę plusów uzupełnia piękna muzyka wyczarowana przez Zbigniewa Preisnera, która idealnie współgra obrazem autorstwa Krzysztofa Pakulskiego. Najwięcej na ekranie widać Sopotu – molo, plażę koło niego, Hotel “Bristol” i ulicy Bohaterów Monte Cassino – fotografia. Pojawia się też plaża i klif w Gdyni – Orłowie oraz Arkadia pod Nieborowem.

&. Któż z nas nie marzył o tym, aby przenieść się w czasie? Zdarza się to bohaterce filmu Juliusza Machulskiego “Ile waży koń trojański”, która trafia ze współczesności w ostatnią dekadę PRL i próbuje skorygować swe późniejsze życie. W tej roli brawurowo zaprezentowała się Ilona Ostrowska. Także inni główni gracze jak Robert Więckiewicz, Maciej Marczewski i Maja Ostaszewska udowodnili swe zdolności. N uwagę zasługuje też udział aktorów kojarzonych z minioną epoką – Zdzisława Rychtera, Jana Monczki czy fenomenalnej Danuty Szaflarskiej. Zdjęcia zrealizowano głównie w odpowiednio ucharakteryzowanej Warszawie, m.inn przy ul. Mokotowskiej 57] oraz w Sopocie[ molo, kładka nad wąwozem i stacja kolejowa – fotografia].

&. W latach 80.XX wieku w Polsce dostrzeżono problem narkomanii. Nie tylko ze strony władz, ale też w kinematografii. Dowodem na to jest chociażby film  Mieczysława Waśkowskiego “Czas dojrzewania“[ 1984]. Ale nie ma w nim recepty, a raczej poczucie bezradności. Wprawdzie na koniec jeden z pozytywnych bohaterów podpala pole z makiem, jednak na jego twarzy wcale nie rysuje się triumf. Bardziej chce uspokoić swoje sumienie. W filmie wystąpiło aż troje  aktorów o nazwisku Probosz  – bracia Adam i Marek oraz Maria, żona tego drugiego. Akcja rozgrywa się w plenerach Trójmiasta. W Gdańsku jest to starówka i dworzec kolejowy, w Gdyni Dworzec Główny PKP, stacja Gdynia Stocznia, Klif Orłowski i plaża obok niego, zaś w Sopocie, perony stacji kolejowej.

 

                                                                                          Marek Marcola