Plenery w Warszawie cz. V

Nowe wpisy o Warszawie będą zamieszczane tutaj. Nie chcę zbytnio wydłużać tych poprzednich.

 

 

 

&. “Lawstorant“[ 2005]. Zgrabny tytuł, nieźle poprowadzona akcja, muzyka popularnego wówczas zespołu “Ich troje”. To plusy. Można mieć jednak zastrzeżenia, co do obsady głównej roli męskiej. Zbigniew Buczkowski jest dobrym aktorem, ale charakterystycznym, i za bardzo ze swoją aparycją, nie nadaje się do grania amanta, który uwodzi każdą kobietę. A zwłaszcza dyrektorkę banku odtwarzaną przez piękną Małgorzatę Pieczyńską, której scenariusz każe stracić bez resztę głowę dla etatowego bawidamka. Zdjęcią w większości powstały w Warszawie[ centrum w rejonie Placu Defilad, Tor Wyścigów Konnych na Służewcu, perony Dworca Wschodniego – fotografia], a także w Piasecznie w rynku.

&. “Miłość na pierwszą stronę” [ 2022]. Tytuł mówi, że to kolejna komedia romantyczna. W tym segmencie zdarzają się produkcje udane, ale tę trudno do nich zaliczyć. Bo serwuje widzom fabułę schematyczną, przewidywalną i z dłużyznami. Za plecami miotających się ze swoimi rolami aktorów widać Warszawę. Dużo zdjęć powstało nad Wisłą, podczas rejsu oraz na obu jej brzegach, m.inn. na zachodnich bulwarach[ fotografia]. Łatwo rozpoznać też dziedziniec Uniwersytetu Warszawskiego przy Krakowskim Przedmieściu.

&. Najdroższy film radziecki, nakręcony z ogromnym rozzmachem przy udziale PRL, NRD, Jugosławii i Włoch. Tak, to “Wyzwolenie” z 1970 roku w reżyserii Jurija Ozierowa. Uznano go za kinowy sukces, chodź wątpliwe, by ktoś dał radę wysiedzieć na seansie  siedem i pół godziny!   Nasz udział był w sumie skromny. Jeżeli chodzi o aktorów to 10 osób, zaś plenery to okolice Kętrzyna i Warszawa[ Plac Zamkowy – fotografia, Służewiec i ulica Złota. Najwięcej zdjęć powstało w ZSRR: w Moskwie[ Plac Czerwony, Kreml, śluza na rzece Mooskwa], na Ukrainie[ Krym, okolice Perejesławia], na Litwie[ Podbrodzie] oraz na niezidentyfikowanych poligonach. Kręcono też w Rzymie, Berlinie Wschodnim[ Dom Techniki, Katedra Berlińska na Wyspie Muzeów], a także w Jugosławii.

&. W sumie to był nieuchronny proces: przeludniona wieś nie mogła wyżywić wszyskich jej mieszkańców, stąd ich wyjazd do miast. Tylko kto ma kontynuować gospodarowanie na roli? To był naprawdę dylemat w czasach przeobrażeń społecznych. opowiada o tym film “Trochę nadziei” z 1971 roku. Większośc akcjio rozgrywa się w Warszawie, widać Plac Defilad, Pałac Kultury i Nauki, Ścianę Wschodnią, Domy Towarowe “Centrum”[ fotografia] i Wybrzeże Szczecińskie.

&. Starych drzew się nie powinno przesadzać. A jeżeli już to trzeba o nie dbać. O tym jest właśnie film Janusza Łęskiego “Na przełaj” z 1971 roku.W roli ojca, zabranego do Warszawy,a zaniedbywanego przez dzieci wystąpił Tadeusz Fijewski. Kiedy błąka się po nieznanym mieście widać Łazienki, kolejowy most średnicowy oraz Dworzec Śródmieście-fotografia.

&. Jak na komedię, film “Kłopotliwy gość“[ 1971] jest mało śmieszny. Jednak warto go obejrzeć, chociażby dla osobowości telewizyjnych – prezentera pogody “Wicherka” lub Ireny Dziedzic u szczytu kariery. Poza tym widok Karola Strasburgera w mundurze milicjanta jest bezcenny. Ze znanych aktorów towarzyszą mu: Pawlik, Nowak, Benoit, Gołas, a także Barbara Kraftówna. Jednynym rozpoznanym i potwierdzonym plenerem jest blok przy ulicy Świętego Bonifacego 89 na Sadybie. Ponieważ większość akcji rozgrywa się w  pomieszczeniach, turdno jest rozpoznać jakieś charakterystyczne punkty stolicy , poza pałacem Kultury i Nauki[ fotografia], widzianym prawdopodobnie od strony Woli, skąd rodzina przeprowadza się do nowego mieszkania.

&. Krótkie, a całkiem udane. Tak można określić 37 minutowy film “Sobie król” z 1973 roku z Jerzym Braszką w roli głównej. Poza sensowną akcją, film Janusza Łęskiego daje rzetelny obraz Polski z początku lat 70. XX wieku. Co się rzuca w oczy? Znikomy ruch na drogach, ogólny chaos i ludzie przywykli do reguł obowiązujących w PRL. Zdjęcia zrealizowano w Warszawie[ łącznica Mostu Poniatowskiego z ulicą Wioślarską, Dworzec Śródmieście – fotografia] oraz poza nią: przy motelu w Wyszkowie, w Nieporęcie, w Białobrzegach oraz na drodze między Legionowem a Zegrzem.

&. Już debiut fabularny Krzysztofa Kieślowskiego “Przejście podziemne“[ 1973]  zdradza talent tego reżysera do pokazywania stanów psychicznych portretowanych osób. W tym wypadku małżonków w separacji w momencie nieskutecznej próby pogodzenia się. Film jest udany, jednak zgrzyta nieco obsada, bowiem malżonkowie wyglądają, jakby dzieliła ich duża różnica wieku, choć Teresa Budzisz – Krzyżanowska jest ledwie 4 lata starsza od Andrzeja Seweryna. Mimo to stworzyli świetne kreacje aktorskie. Większość zdjęć powstała w przejściu podziemnym pod Rondem Dmowskiego – fotografia.

&. Film “Dziewczyna i gołębie” [ 1973] musi się podobać. Bo historia pierwszej miłości jest pięknie opowiedziana i sfilmowana. Poza tym świetnie dobrani aktorzy są jakby stworzeni do swych ról. Zdjęcia nakręcono we Wrocławiu, na stacji kolejowej Komorów oraz w okolicach stacji Warszawa Wschodnia – fotografia.

 

&. “Bilans kwartalny” obejrzany ponownie po pięciu dekadach daje możliwość cofnięcia się w czasy epoki Gierka, kiedy PRL funkcjonował jeszcze w miarę normalnie. Na ulicach widać wprawdzie żałosne Syreny, Warszawy i Trabanty, ale w sklepach można było jeszcze coś kupić  za przeciętną płacę 3 tysiące złotych.  I dla ludzi starych, jak ja, to wspomnienie  jest największym plusem tego filmu, opowiedziana historia już mniej. Ot, samo życie. Krzysztof Zanussi na plenery wybrał Żelazową Wolę,  Tatry i Bałtyk, ale przede wszystkim Warszawę. Można obejrzeć, jak wówczas wyglądała Hala “Koszyki” przy ulicy Koszykowej, hotel “Europejski”[ fotografia], ulica Chmielna czy Wisła przy “Grubej Kaśce.

&. Filmem “Moja wojna, moja miłość” z 1975 roku Janusz Nasfeter po raz kolejny udowodnił, że potrafi zrobić dobry film o/ i dla młodzieży. A to sztuka trudniejsza, niż w przypadku produkcji dla dorosłych. Wśród reżyserów podobny talent do takiej twórczości miał Stanisław Jędryka, a z kobiet Maria Kaniewska. Zdjęcia nakręcono częściowo w Warszawie[ Park Łazienkowski, Most Poniatowskiego – fotografia], w gminie Nieporęt, we dworze w Tułowicach w powiecie sochaczewskim oraz nad Narwią. A, swoją drogą, tyle artystycznych gniotów odrestaurowano cyfrowo, a wybitny film, jak ten, wciąż nie może się tego doczekać…

 

&. W PRL liczyła się kariera, pieniądze i samochód, jednak szczytem marzeń było mieszkanie. Nieważne – własnościowe czy spółdzielcze, byle mieć dla siebie niezależny kąt. Film “Długa noc poślubna” z 1976 roku pokazuje perypetie młodych małżonków, czekających na te cztery ściany dla siebie. Nie było to proste, i to w czasach, kiedy budowało się więcej, niż obecnie. W obsadzie obok polskich aktorów pojawiła się Czeszka Jana SvandoVa. W tle widzimy Warszawę na nowych osiedlach oraz na Placu Zamkowym przy styku z Trasa W – Z [ fotografia]. Sceny kolejowe zrealizowano na stacji Wrocław Świebodzki.

&.Czy dzisiaj ktoś potrafiłby nakręcić taki film, jak “Koty to dranie“[1978], opowieśc piękną w formie i mądrą w treści ? Raczej wątpię. Poza przesłaniem twórcy utrwalili na taśmie wygląd i życie Warszawy sprzed prawie 50 lat, a konkretnie bazar Różyckiego, Szpital na Banacha, Aleję Jana Pawła II przy Dworcu Centralnym, Trasę WZ, ulicę Ząbkowską, Port Praski, hotel “Victoria” i Aleję 3 Maja – fotografia.

&. Film “Bezkresne łąki” [ 1976] opowiada o mężczyźnie[ Wieńczysław Gliński] w średnim wieku, który – mieszkając wśród asfaltowych łąk – zatęsknił za tymi zielonymi. Rzuca więc wszystko i swoim VW “Garbus” rusza na Mazury, zabierając po drodze czwórkę młodych autostopowiczów. Z tym “Garbusem” jest pewnien problem, bo pracownika średniego szczebla, [ z pensją nie większą niż 30 USD],  utrzymującego zresztą łaknącą pieniędzy rodzinę, zwyczajnie nie stać byłoby na zachodni samochód. Nawet stary. Plenery znaleziono w Warszawie[ Dworzec Centralny – fotografia], Okęcie, skrzyżowanie Trasy Łazienkowskiej i Wisłostrady], w Krakowie[ port lotniczy] oraz w okolicy stolicy Małopolski. Zdjęcia powstawały też wśród jezior mazurskich i  stacji benzynowej “Agip” w Starej Miłosnej, którą w owym czasie filmowcy chętnie utrwalali na taśmie filmowej. Bo była namiastką Zachodu w epoce Gierka.

&.”Zaległy urlop” z 1978 roku jest zapomnianym filmem Janusza Zaorskiego. Wielka szkoda. Pomijając już wytrawną reżyserię, obraz ten jest popisem mistrzostwa aktorskiego, zwłaszcza Zofii Mrozowskiej. Jest tak dobra, że rolę jej powinno się pokazywać we wszystkich szkołach, uczących tego zawodu. Brak jest jakichkolwiek informacji na temat wykorzystanych plenerów, na ekranie nie widać też żadnych charakterystycznych miejsc, które by ułatwiły zadanie ich rozszyfrowania, ale można z dużą dozą prawdopodobieństwa przyjąć, że jest to Warszawa- fotografia.

&. W “Akwarelach” widać mnóstwo obrazków Warszawy z końca lat 70. XX wieku. Dla starych widzów[ jak ja] jest to podróż sentymentalna w przeszłość, dla dla młodzieży – okazja do porównania stolicy w obecnym wydaniu z tym z sprzed prawie półwiecza. A co możemy porównywać? Stare i Nowe Miasto, Ogród Saski, Tor Wyścigów Konnych na Służewcu, Place Teatralny, Piłsudskiego, Zamkowy, Trasa Łazienkowska – fotografia. Najciekawsze są jednakże obserwacje codziennego życia: autobusy, samochody, stroje ludzi, wnetrza restauracji, itp. Film jest też ciekawy z racji opowiadanej historii nietrafionej miłości, no i jest debiutem aktorki Doroty Kwiatkowskiej.

 &. Czy w “Eroice“[ 1957]  Edward Dziewoński zagrał swoją rolę życia? Być może, chociaż ja bardziej stawiałbym na tę w “Żonie dla Australijczyka”. Oprócz niego w noweli “Scerzo alla Polacca”, widzimy jeszcze Barbarę Połomską, Zofię Czerwińską, Leona Niemczyka, Emila Karewicza oraz Kazimierz Opaliński. W tej drugiej wystąpili m.inn. Kazimierz Rudzki, Roman Kłosowski, Józef Nowak i Bogumił Kobiela, zaś Ignacy Machowski zagrał w obu. Zdjęcia powstały w Warszawie[ okolice Królikarni – fotografia, ulice Ikara, Idzikowskiego, Pilicka Malczewskiego, Fort Czerniaków przy ul. Powsińskiej 13] w Konstancinie – Jeziornej[ szosa konstancińska, willa “Piast” przy ulicy Granicznej 27] oraz w dolnośląskich Pieszycach przy ulicy Parkowej 1 a.

&. Janusz Nasfeter w filmie “Ten okrutny, nikczemny chłopak” z 1972 roku porusza temat niby ograny, bo zaniedbane dzieci, ale wciąż chwytający za serce. Plenery to Warszawa[ okolice Królikarni – fotografia i skocznia narciarska na Mokotowie] oraz Wrocław[ lodowisko przy ulicy Witolda, zoo przy ulicy Wróblewskiego, okolice Hali Ludowej].

&. W 1979 roku było to odmienne podjęcie tematu Powstania Warszawskiego, które zrobił Janusz Morgenstern w filmie “Godzina W“. Wtedy jeszcze dominował pogląd, że Powstanie miało sens, choć było okupione niewyobrażalnymi stratami ludzkimi i materialnymi. Obecnie powoli do głosu dochodzi opinia, że szczytny cel nie wart był tej ceny. W filmie widzimy ostatnie chwile przed godziną “W”, kiedy widać mizerię sił powstańczych i ich z góry stracone pozycje. Dobrze poradziła sobie z wyzwaniem aktorskim młodzież męska, ale na ekranie brylują kobiety: Ewa Błaszczyk i Emilia Krakowska.  Zdjęcia powstały w tych częściach Warszawy, które zachowały jeszcze przedwojenny wygląd[ fotografia]. Nie wiadomo jednak, gdzie dokładnie. Typuję Mokotów i Pragę.

&. Jerzy Bińczycki jako Polonus z USA, który poszukuje dla siebie miejsca na wieczny spoczynek w Starym Kraju. Taka jest treść filmu “Zabawa w chowanego”[1984], który odsłania serię absurdów rządzących PRL. Nie jest to wielkie kino, ale tę godzinkę można spędzić przed ekranem. Rzecz dzieje się w Warszawie[ Okęcie, Powązki, Ursynów i hotel “Victoria” – fotografia.

&. Film “Kontrakt” Zanussiego z 1980 roku powinien być pokazywany wszystkim chętnym do zawodu aktora. Po to, by zobaczyli jak prawdziwe aktorstwo powinno wyglądać .  A tu jest właśnie mistrzowski popis w wykonaniu artystów młodych[ Laura Łącz, Eugeniusz Priwiziencew] i starszych[ Maja Komorowska, Irena Byrska, Tadeusz Łomnicki, Ignacy Machowski], polskich i zagranicznych[ Leslie Caron]. Zdjęcia powstały w Warszawie[ Okęcie, hotel “Victoria”, Plac Teatralny, pałac ślubów przy Placu Zamkowym  – fotografia] oraz w Konstancinie – Jeziornej[ kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny przy ulicy Piłsudskiego 54].

&. ” Na niebie i ziemi“[ 1973] – tytuł mówi już wszystko. Idzie o środowisko pilotów wojskowych i ich problemy zawodowe i prywatne. Bo na warunki materialne nie mogli narzekać: wojskowi zarabiali co najmniej trzykrotnie więcej niż cywile. Ocena: dobrze wyreżyserowane[ Julian Dziedzina], dobrze zagrane [Monika Niemczyk, Piotr Fronczewski, Andrzej Chrzanowski], dobrze pokazane na dole i górze[ zdjęcia Witold Sobociński], wreszcie dobrze otulone muzyką autorstwa  Waldemara Parzyńskiego, wprawdzie w stylu lat 60. XX. wieku, ale własnie taką uwielbiam]. Film pokazuje zwykle pomijany wątek żon wyższych oficerów, które miały niby wszystko, ale ale za cenę  totalnej nudy i wiecznego oczekiwania na męża. Pomijając ciągłe przeprowadzki. Głównym miejscem akcji jest lotnisko w Mińsku Mazowieckim, a ponadto Drogowy Odcinek Lotniskowy na drodze Nr 142[ na tzw. Berlince  w pobliżu węzła drogowego “Kliniska”], rzeka Wisła  i  w migawkach Warszawa, a dokładnie ulica Złota z widokiem na Salę Kongresową – fotografia.

&.Zastanawiam się po co kręcono 35 lat po wojnie takie filmy jak “Daleka droga przed nami“. Czy ktoś może liczył, że coś nowego wniesie do eksploatowanego od dekad przez kino tematu martyrologii? Otóż, nic nowego nie pokazano, a film okazał się w istocie błahy i wtórny. Mimo zaangażowania dobrych aktorów. Kręcono go na Dolnym ŚląskuRogoźnica, Struga, Dobrodzień] oraz w Warszawie na Pradze[ fotografia]. Nie można wykluczyć, że zdjęcia ruin powstały w przeznaczonym do rozbiórki czeskim Moście.

&. Film kinowy “Dziewczyna i chłopak” z 1980 roku jest skrótem starszego o 3 lata serialu telewizyjnego pod tym samym tytułem. Obie produkcje są udane, a to dzięki reżyserii Stanisława Lotha, wybornemu aktorstwu, a nade wszystko rodzeństwu, które obsadzono w głównych rolach. Jedynych w ich życiu, bo kariery filmowej nie kontynuowali. Zdjęcia terenowe powstały na stacjach kolejowych Dobieszyn i Grabów na Mazowszu, w Puszczy Kampinoskiej, nad Wisłą i Pilicą, a miejskie w Warszawie[ Pasaż Wiecha, ulica Fabryczna, baseny na Wale Międzeszyńskim, praski brzeg Wisły oraz dworzec Centralny – fotografia].

&. To mógł być dobry film. Mógłby, gdyby nie zrobiono z niego głupawej komedii. Mowa o pozycji pt. Mrzonka” z 1985 roku. Bo przecież na podobnym pomyśle opiera się genialny utwór “Mistrz i Małgorzata”. Tyle że tam na ziemię przybywa tylko diabeł, a tutaj sam Jezus Chrystus. Mówiąc szczerze, zastanawiam się, jak świetny rezyser Janusz Majewski mógł podpisać się pod czymś takim. I wciągnął w to całe zastępy najlepszych w kraju aktorów.  Całość dzieje się w Warszawie, m.inn. w hotelu “Forum” i na ulicy Mokotowskiej – fotografia.

&. Trudno jest jednoznacznie ocenić film “Fachowiec” z 1983 roku. Pod względem formalnym jest udany, bo przebiega w rytmie przedstawianej epoki, czyli przełomu XIX i XX wieku. Natomiast nutki fałszywe brzmią w treści, która dotyczy zdeklasowanego na własne życzenie przedstawiciela klasy mieszczańskiej. W końcu się podda i wróci do pozycji stosownej do wykształcenia.  I po co mu było udawanie robotnika? Akcja rozgrywa się w Warszawie[ Łazienki, ulica Kozia – fotografia], a także prawdopodobnie w Łodzi.

&. Jak ktoś ma chęć na lekką, ale krzepiącą bajkę dla młodzieży, powinien obejrzeć film “Mów mi Rockefeller” z 1990 roku. Mała część zdjęć powstała w Krakowie[ okolice Barbakanu i Sukiennic] oraz w Poznaniu[ teren Międzynarodowych Targów], ale najwięcej w Warszawie. Tu lista plenerów jest dłuższa: ulica Marszałkowska, Trasa Łazienkowska, pomnik Sobieskiego przy Agrykoli, front wieżowca Intraco II w centrum oraz kawiarnia “Rozdroże” przy alei Armii Ludowej – fotografia.

&. Zupełnie inną propozycją dla młodzieży jest film z 1984 roku pt. “Wszystko powiem Lilce“, którego akcja toczy się w powojennej Warszawie. Film jest niby dla nastolatków, ale powinni go obejrzeć takżew dorośli, aby się wzruszyć, pokrzepić duchowo i napełnić wiarą w człowieka. W tytułowej roli znakomicie sprawdziła się Justyna Zbiróg. Według źródeł zdjęcia zrealizowano w Warszawie, być  może na Pradze- fotografia, ale raczej też w małomiasteczkowych plenerach podstołecznych.

&. Zastanawiam się, dlaczego cenzura nie dopuściła do rozpowszechniania filmu “Choinka strachu” z 1982 roku, którego premiera odbyła się dopiero w 1990 roku. Przecież nie porwałby widzów do szturmu na gmach KC PZPR! A dobrze pamiętam swoje emocje i wypisane na twarzach innych osób wychodzących z kina po projekcji “Człowieka z żelaza”. Wtedy władza powinna się bać… 3/4 z niecałej godziny wygląda jakby teatr telewizji z rozmowami, wywiadami i monologami. Na koniec są sceny przed i w Sądzie Okręgowym[ fotografia] w Warszawie przy Alei Solidarności 127.

&. Dobry jest ten “Menedżer” z 1985 roku. Dobry scenariusz, reżyseria i aktorstwo. Ale ma kilka nieścisłości. Pierwsza: w PRL nie dało się wyjechać na Zachód z dnia na dzień, gdyż na paszport trzeba było czekać. I to długo, o ile wydali. Chyba, że ktoś był posłem, ministrem lub dyplomatą. A tu w grę wchodzi księgowy firmy polonijnej. Druga nieścisłość: na Okęciu widzimy odlatujący  IŁ – 62 do Fankfurtu. Jednak to był samolot długodystansowy, latający np. do USA. Tu w Europie z całą pewnością byłaby to mniejsza maszyna, np. TU – 34. Miejscem ciekawej akcji jest Warszawa. Ustalone lokalizacje to: ścisłe centrum w okolicy Domów Towarowych “Centrum”, hotel “Forum”, rondo Dmowskiego – fotografia, okolice kina “Praha” przy ul. Jagiellońskiej, Trasa Łazienkowska, Trakt Brzeski.

&. Powstanie Styczniowe budziło, i budzi kontrowersje nawet sto lat później . Dobrze to przedstawia film “Desperacja” z 1988 roku. To udana produkcja, zresztą jak mogłoby być inaczej, skoro na krześle reżyserskim usiadł Zbigniew Kuźmiński, artysta nader doświadczony i sprawdzony w wielu filmach. W roli głównej widzimy Krzysztofa Ibisza, któremu partneruje Maria Mielnikow – Krawczyk. Tłem dla akcji jest głównie Warszawa[ widzimy Nowe i Stare Miasto, ulicę Freta – fotografia, Cytadelę, Ogród Saski], Drezno [ Zwinger] oraz jeszcze nieustaloną starówkę być może któregoś z miast NRD. Dlaczego? Bo część plenerów nie pasuje mi do żadnego miasta w Polsce, a skoro ekipa była już w stolicy Saksonii, mogła wykorzystać i inne ciekawe miejsca do zdjęć.

&. Filmu “Pianista“[ 2002] nie trzeba specjalnie opisywać, natomiast warto wskazać na kilka plenerów. Oto one: Warszawa, ulice – Ząbkowska – fotografia, Mała, Stalowa, Konopacka, Instalatorów, Krakowskie Przedmieście, Kozia, a ponadto budynek DOKP przy ul. Targowej 74 , fabryka Norblina przy ul. Żelaznej na Woli, retauracja w hotelu “Saskim”, ulica Instalatorów na Ochocie i Jednostka Wojskowa w Rembertowie. Kręcono także w mieście Juterbog pod Berlinem.

&. Po ponad ćwierćwiecznej przerwie Jerzy Ridan sięgnął po prozę Marka Hłaski, przenosząc na ekran “Sonatę marymoncką“. Jak wyszło? Przeciętnie, nie ma porównania do żadnej z pięciu poprzednich adaptacji utworów legendarnego pisarza, chociaż starano się nawiązać do słynnej “Bazy ludzi umarłych” –  zaangażowano Romana Kłosowskiego, Emila Karewicza i Leona Niemczyka oraz nawiązano do jednej ze scen, nakręconej przez Petelskiego przed laty. Trzeba jednak docenić starania o zapewnienie realizmu przedstawianej epoki, chociażby w taborze samochodowym; jest imponujący i obejmuje słynne auta GMC zwane “Dżemsy”. Film kręcono w Warszawie, prawdopodobnie na Pradze[ fotografia]. Mam też wrażenie[ ale nie pewność], że miejscem powstania części zdjęć było czeskie miasto Most, podlagające właśnie wyburzeniu.

&. Nie wiem, kto zakwalifikował “Święto ognia“[ 2023], jako komedię obyczajową. Film na pewno wzbudza różne uczucia, w tym wzruszenie, nawet łzy, ale na pewno nie wywołuje salw śmiechu na sali.  Miejscem akcji jest Warszawa, głównie w rejonie Teatru Narodowego, ale też i Placu Zbawiciela – fotografia.

 

&. W drugiej połowie lat 80. XX wieku nastąpił wysyp filmów o narkomanii wśród młodzieży. Była to odpowiedź na rzeczywisty problem, który pojawił się w Polsce. Jednym z takich obrazów jest “Pantarej” z 1987 roku z brawurową rolą tytułową Pawła Królikowskiego. Miejscem akcji jest Warszawa – m.inn. okolice Domów Towarowych “Centrum”, Dworzec Centralny PKP oraz ulice Marszałkowska i Tamka – fotografia.

&. Każdy film jest jakimś tam zapisem epoki, w której powstał. Ale różne elementy eksponuje. Akurat w “Rajskim ptaku” z 1987 roku widzimy różne oblicza wiedzy paramedycznej, na którą podejrzliwie patrzy oficjalna nauka. Na ekranie widzimy próby znalezienia wyzdrowienia u Cliva Harrisa, przy pomocy akupnktury, ziołolecznictwa, różczkarstwa, podglądania aury i kręgarstwa. A ten ostatni sposób okaże się naprawdę skuteczny. Część zdjęć powstała na mazowieckiej wsi, ale większość w Warszawie – na Trasie Łazienkowskiej, na Dworcu Centralnym PKP, w okolicach Placu Zbawiciela, na Krakowskim Przedmieściu przy Pałacu Staszica oraz na ulicy Długiej – fotografia.

&. Obejrzałem właśnie film “Zad wielkiego wieloryba” z 1987 roku. Często chwalę produkcje z okresu PRL, ale tym razem wyszła żenada, z drobnym wyjątkiem, którym jest stylizowana na lata 60. muzyka.  Aktorstwo na poziomie akademickich, więc zastanawiam się, co tam robi Roman Wilhelmi? Przecież to “dzieło” ma pewne miejsce wśród dziesięciu najgorszych filmów ostatniego osiemdziesięciolecia. Zdjęcia powstały w Warszawie[ m.inn. na brzegu Wisły i w kamienicy we wschodniej pierzei Rynku Staromiejskiego – fotografia] oraz w  Berlinie Zachodnim[ m.inn. w okolicach Kościoła Pamięci Cesarza przy Breitscheidplatz].

&. Barbara Sass nakręciła kilka znakomitych filmów, jednak “W klatce” z 1987 roku trudno do nich zaliczyć. Jest mało błyskotliwy, za to bardzo akademicki w formie i treści. Aktorstwo przeciętne, za wyjątkiem Katarzyny Figury, która świetnie poradziała sobie z rolą kobiety – wampa. Osią topograficzną filmu jest Rotunda PKO w Warszawie, i jej okolice, jak Ściana Wschodnia, kino “Atlantic” przy ul. Chmielnej 33, Pasaż Wiecha – fotografia oraz gmach TVP przy ulicy Woronicza.

&. Film jest trochę przerysowany, ale oglądając go poczułem się, jakbym cofnął się w czasie o równe 40 lat. Tak właśnie zapamiętałem realia PRL – z biedą, brakami w zaopatrzeniu, podwójnym obiegiem gospodarczym, nierównościami społecznymi, wszechobecnym kombinowaniem i poczuciem beznadziei. To wszystko utrwalono na taśmie w filmie “Kurs na lewo” z 1986 roku. Oprócz zdjęć terenowych[ gdzie, gdzie można rozpoznać m.inn. skrzyżowanie dróg nr 17 i 2 w miejscowości Zakręt] większość materiału nakręcono w Warszawie[ Plac Powstańców Warszawy, praski brzeg Wisły, Trasa W – Z, ulice Przyjaciół i 3 Maja – fotografia].

 

Marek Marcola