Nowe wpisy o Warszawie będą zamieszczane tutaj. Nie chcę zbytnio wydłużać tych poprzednich.
&. No cóż, muszę się przyznać, że i ja oglądałem serial “Czterdziestolatek” kiedy był po raz pierwszy wyświetlany w TVP. Wówczas nie było wielkiego wyboru[ dwa programy!] m poza tym był całkie sprawnie zrobiony, scenariusz był odbiciem realnego życia , a aktorzy byli dobrani perfekcyjnie. Akcja rozgrywa się w Warszawie w niezliczonych miejscach, w tym na Trasie Łazienkowskiej – fotografia.
&. Jerzy Bińczycki jako Polonus z USA, który poszukuje dla siebie miejsca na wieczny spoczynek w Starym Kraju. Taka jest treść filmu “Zabawa w chowanego”[1984], który odsłania serię absurdów rządzących PRL. Nie jest to wielkie kino, ale tę godzinkę można spędzić przed ekranem. Rzecz dzieje się w Warszawie[ Okęcie, Powązki, Ursynów i hotel “Victoria” – fotografia.
&. Film “Kontrakt” Zanussiego z 1980 roku powinien być pokazywany wszystkim chętnym do zawodu aktora. Po to, by zobaczyli jak prawdziwe aktorstwo powinno wyglądać . A tu jest właśnie mistrzowski popis w wykonaniu artystów młodych[ Laura Łącz, Eugeniusz Priwiziencew] i starszych[ Maja Komorowska, Irena Byrska, Tadeusz Łomnicki, Ignacy Machowski], polskich i zagranicznych[ Leslie Caron]. Zdjęcia powstały w Warszawie[ Okęcie, hotel “Victoria”, Place Teatralny i Zamkowy – fotografia] oraz w Konstancinie – Jeziornej[ kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny przy ulicy Piłsudskiego 54].
&. ” Na niebie i ziemi“[ 1973] – tytuł mówi już wszystko. Idzie o środowisko pilotów wojskowych i ich problemy zawodowe i prywatne. Bo na warunki materialne nie mogli narzekać: wojskowi zarabiali co najmniej trzykrotnie więcej niż cywile. Ocena: dobrze wyreżyserowane[ Julian Dziedzina], dobrze zagrane [Monika Niemczyk, Piotr Fronczewski, Andrzej Chrzanowski], dobrze pokazane na dole i górze[ zdjęcia Witold Sobociński], wreszcie dobrze otulone muzyką autorstwa Waldemara Parzyńskiego, wprawdzie w stylu lat 60. XX. wieku, ale własnie taką uwielbiam]. Film pokazuje zwykle pomijany wątek żon wyższych oficerów, które miały niby wszystko, ale ale za cenę totalnej nudy i wiecznego oczekiwania na męża. Pomijając ciągłe przeprowadzki. Głównym miejscem akcji jest lotnisko w Mińsku Mazowieckim, a ponadto Drogowy Odcinek Lotniskowy na drodze Nr 142[ na tzw. Berlince w pobliżu węzła drogowego “Kliniska”], rzeka Wisła i w migawkach Warszawa, a dokładnie ulica Złota z widokiem na Salę Kongresową – fotografia.
&. Film kinowy “Dziewczyna i chłopak” z 1980 roku jest skrótem starszego o 3 lata serialu telewizyjnego pod tym samym tytułem. Obie produkcje są udane, a to dzięki reżyserii Stanisława Lotha, wybornemu aktorstwu, a nade wszystko rodzeństwu, które obsadzono w głównych rolach. Jedynych w ich życiu, bo kariery filmowej nie kontynuowali. Zdjęcia terenowe powstały na stacjach kolejowych Dobieszyn i Grabów na Mazowszu, w Puszczy Kampinoskiej, nad Wisłą i Pilicą, a miejskie w Warszawie[ Pasaż Wiecha, ulica Fabryczna, baseny na Wale Międzeszyńskim, praski brzeg Wisły oraz dworzec Centralny – fotografia].
&. To mógł być dobry film. Mógłby, gdyby nie zrobiono z niego głupawej komedii. Mowa o pozycji pt. Mrzonka” z 1985 roku. Bo przecież na podobnym pomyśle opiera się genialny utwór “Mistrz i Małgorzata”. Tyle że tam na ziemię przybywa tylko diabeł, a tutaj sam Jezus Chrystus. Mówiąc szczerze, zastanawiam się, jak świetny rezyser Janusz Majewski mógł podpisać się pod czymś takim. I wciągnął w to całe zastępy najlepszych w kraju aktorów. Całość dzieje się w Warszawie, m.inn. w hotelu “Forum” i na ulicy Mokotowskiej – fotografia.
&. Trudno jest jednoznacznie ocenić film “Fachowiec” z 1983 roku. Pod względem formalnym jest udany, bo przebiega w rytmie przedstawianej epoki, czyli przełomu XIX i XX wieku. Natomiast nutki fałszywe brzmią w treści, która dotyczy zdeklasowanego na własne życzenie przedstawiciela klasy mieszczańskiej. W końcu się podda i wróci do pozycji stosownej do wykształcenia. I po co mu było udawanie robotnika? Akcja rozgrywa się w Warszawie[ Łazienki, ulica Kozia – fotografia], a także prawdopodobnie w Łodzi.
&. Jak ktoś ma chęć na lekką, ale krzepiącą bajkę dla młodzieży, powinien obejrzeć film “Mów mi Rockefeller” z 1990 roku. Mała część zdjęć powstała w Krakowie[ okolice Barbakanu i Sukiennic] oraz w Poznaniu[ teren Międzynarodowych Targów], ale najwięcej w Warszawie. Tu lista plenerów jest dłuższa: ulica Marszałkowska, Trasa Łazienkowska, pomnik Sobieskiego przy Agrykoli, fron wieżowca Intraco II w centrum oraz kawiarnia “Rozdroże” przy alei Armii Ludowej – fotografia.
&. Zupełnie inną propozycją dla młodzieży jest film z 1984 roku pt. “Wszystko powiem Lilce“, którego akcja toczy się w powojennej Warszawie. Film jest niby dla nastolatków, ale powinni go obejrzeć takżew dorośli, aby się wzruszyć, pokrzepić duchowo i napełnić wiarą w człowieka. W tytułowej roli znakomicie sprawdziła się Justyna Zbiróg. Według źródeł zdjęcia zrealizowano w Warszawie, być może na Pradze- fotografia, ale raczej też w małomiasteczkowych plenerach podstołecznych.
&. Zastanawiam się, dlaczego cenzura nie dopuściła do rozpowszechniania filmu “Choinka strachu” z 1982 roku, którego premiera odbyła się dopiero w 1990 roku. Przecież nie porwałby widzów do szturmu na gmach KC PZPR! A dobrze pamiętam swoje emocje i wypisane na twarzach innych osób wychodzących z kina po projekcji “Człowieka z żelaza”. Wtedy władza powinna się bać… 3/4 z niecałej godziny wygląda jakby teatr telewizji z rozmowami, wywiadami i monologami. Na koniec są sceny przed i w Sądzie Okręgowym[ fotografia] w Warszawie przy Alei Solidarności 127.
&. Dobry jest ten “Menedżer” z 1985 roku. Dobry scenariusz, reżyseria i aktorstwo. Ale ma kilka nieścisłości. Pierwsza: w PRL nie dało się wyjechać na Zachód z dnia na dzień, gdyż na paszport trzeba było czekać. I to długo, o ile wydali. Chyba, że ktoś był posłem, ministrem lub dyplomatą. A tu w grę wchodzi księgowy firmy polonijnej. Druga nieścisłość: na Okęciu widzimy odlatujący IŁ – 62 do Fankfurtu. Jednak to był samolot długodystansowy, latający np. do USA. Tu w Europie z całą pewnością byłaby to mniejsza maszyna, np. TU – 34. Miejscem ciekawej akcji jest Warszawa. Ustalone lokalizacje to: ścisłe centrum w okolicy Domów Towarowych “Centrum”, hotel “Forum”, rondo Dmowskiego – fotografia, okolice kina “Praha” przy ul. Jagiellońskiej, Trasa Łazienkowska, Trakt Brzeski.
&. Powstanie Styczniowe budziło, i budzi kontrowersje nawet sto lat później . Dobrze to przedstawia film “Desperacja” z 1988 roku. To udana produkcja, zresztą jak mogłoby być inaczej, skoro na krześle reżyserskim usiadł Zbigniew Kuźmiński, artysta nader doświadczony i sprawdzony w wielu filmach. W roli głównej widzimy Krzysztofa Ibisza, któremu partneruje Maria Mielnikow – Krawczyk. Tłem dla akcji jest głównie Warszawa[ widzimy Nowe i Stare Miasto, ulicę Freta – fotografia, Cytadelę, Ogród Saski], Drezno [ Zwinger] oraz jeszcze nieustaloną starówkę być może któregoś z miast NRD. Dlaczego? Bo część plenerów nie pasuje mi do żadnego miasta w Polsce, a skoro ekipa była już w stolicy Saksonii, mogła wykorzystać i inne ciekawe miejsca do zdjęć.
&. Filmu “Pianista“[ 2002] nie trzeba specjalnie opisywać, natomiast warto wskazać na kilka plenerów. Oto one: Warszawa, ulice – Ząbkowska – fotografia, Mała, Stalowa, Konopacka, Instalatorów, Krakowskie Przedmieście, Kozia, a ponadto budynek DOKP przy ul. Targowej 74 , fabryka Norblina przy ul. Żelaznej na Woli, retauracja w hotelu “Saskim”, ulica Instalatorów na Ochocie i Jednostka Wojskowa w Rembertowie. Kręcono także w mieście Juterbog pod Berlinem.
&. Po ponad ćwierćwiecznej przerwie Jerzy Ridan sięgnął po prozę Marka Hłaski, przenosząc na ekran “Sonatę marymoncką“. Jak wyszło? Przeciętnie, nie ma porównania do żadnej z pięciu poprzednich adaptacji utworów legendarnego pisarza, chociaż starano się nawiązać do słynnej “Bazy ludzi umarłych” – zaangażowano Romana Kłosowskiego, Emila Karewicza i Leona Niemczyka oraz nawiązano do jednej ze scen, nakręconej przez Petelskiego przed laty. Trzeba jednak docenić starania o zapewnienie realizmu przedstawianej epoki, chociażby w taborze samochodowym; jest imponujący i obejmuje słynne auta GMC zwane “Dżemsy”. Film kręcono w Warszawie, prawdopodobnie na Pradze[ fotografia]. Mam też wrażenie[ ale nie pewność], że miejscem powstania części zdjęć było czeskie miasto Most, podlagające właśnie wyburzeniu.
&. Nie wiem, kto zakwalifikował “Święto ognia“[ 2023], jako komedię obyczajową. Film na pewno wzbudza różne uczucia, w tym wzruszenie, nawet łzy, ale na pewno nie wywołuje salw śmiechu na sali. Miejscem akcji jest Warszawa, głównie w rejonie Teatru Narodowego, ale też i Placu Zbawiciela – fotografia.
&. W drugiej połowie lat 80. XX wieku nastąpił wysyp filmów o narkomanii wśród młodzieży. Była to odpowiedź na rzeczywisty problem, który pojawił się w Polsce. Jednym z takich obrazów jest “Pantarej” z 1987 roku z brawurową rolą tytułową Pawła Królikowskiego. Miejscem akcji jest Warszawa – m.inn. okolice Domów Towarowych “Centrum”, Dworzec Centralny PKP oraz ulice Marszałkowska i Tamka – fotografia.
&. Każdy film jest jakimś tam zapisem epoki, w której powstał. Ale różne elementy eksponuje. Akurat w “Rajskim ptaku” z 1987 roku widzimy różne oblicza wiedzy paramedycznej, na którą podejrzliwie patrzy oficjalna nauka. Na ekranie widzimy próby znalezienia wyzdrowienia u Cliva Harrisa, przy pomocy akupnktury, ziołolecznictwa, różczkarstwa, podglądania aury i kręgarstwa. A ten ostatni sposób okaże się naprawdę skuteczny. Część zdjęć powstała na mazowieckiej wsi, ale większość w Warszawie – na Trasie Łazienkowskiej, na Dworcu Centralnym PKP, w okolicach Placu Zbawiciela, na Krakowskim Przedmieściu przy Pałacu Staszica oraz na ulicy Długiej – fotografia.
&. Obejrzałem właśnie film “Zad wielkiego wieloryba” z 1987 roku. Często chwalę produkcje z okresu PRL, ale tym razem wyszła żenada, z drobnym wyjątkiem, którym jest stylizowana na lata 60. muzyka. Aktorstwo na poziomie akademickich, więc zastanawiam się, co tam robi Roman Wilhelmi? Przecież to “dzieło” ma pewne miejsce wśród dziesięciu najgorszych filmów ostatniego osiemdziesięciolecia. Zdjęcia powstały w Warszawie[ m.inn. na brzegu Wisły i w kamienicy we wschodniej pierzei Rynku Staromiejskiego – fotografia] oraz w Berlinie Zachodnim[ m.inn. w okolicach Kościoła Pamięci Cesarza przy Breitscheidplatz].
&. Barbara Sass nakręciła kilka znakomitych filmów, jednak “Wklatce” z 1987 roku trudno do nich zaliczyć. Jest mało błyskotliwy, za to bardzo akademicki w formie i treści. Aktorstwo przeciętne, za wyjątkiem Katarzyny Figury, która świetnie poradziała sobie z rolą kobiety – wampa. Osią topograficzną filmu jest Rotunda PKO w Warszawie, i jej okolice, jak Ściana Wschodnia, kino “Atlantic” przy ul. Chmielnej 33, Pasaż Wiecha – fotografia oraz gmach TVP przy ulicy Woronicza.
&. Film jest trochę przerysowany, ale oglądając go poczułem się, jakbym cofnął się w czasie o równe 40 lat. Tak właśnie zapamiętałem realia PRL – z biedą, brakami w zaopatrzeniu, podwójnym obiegiem gospodarczym, nierównościami społecznymi, wszechobecnym kombinowaniem i poczuciem beznadziei. To wszystko utrwalono na taśmie w filmie “Kurs na lewo” z 1986 roku. Oprócz zdjęć terenowych[ gdzie, gdzie można rozpoznać m.inn. skrzyżowanie dróg nr 17 i 2 w miejscowości Zakręt] większość materiału nakręcono w Warszawie[ Plac Powstańców Warszawy, praski brzeg Wisły, Trasa W – Z, ulice Przyjaciół i 3 Maja – fotografia].
